شبير

تمام مصائب مادر در یک شعر

شبیر — Wed, 25 Apr 2012 11:51:01 GMT

شعر از مرحوم آیت الله علامه شیخ محمد حسین اصفهانی (کمپانی)

و ما اصبها من المصاب مفتاح بابه حدیث الباب

و آن چه از مصیبت ها بر وى (فاطمه علیهاالسلام) رسید، سرآغازش «ماجراى در» (هجوم و به آتش کشاندن درب خانه ى او) است.

ان الحدیث الباب ذو شجون مما جنت به ید الخون

همانا ماجراى (هجوم و به آتش کشاندن) در (خانه ى فاطمه علیهاالسلام) داراى غم و اندوه شدید است، از آن چه که دست هاى خیانت کار آن را مرتکب شدند.

ایهجم العدى على بیت الهدى و مهبط الوحى و منتدى الندى؟

آیا باید دشمنان بر خانه ى هدایت و محل نزول وحى و مرکز همه ى خوبى ها و خیرات هجوم آورند!؟

ایضرم النار بباب دارها و آیة النور على منارها؟

آیا باید به در خانه ى وى آتش زنند، به در خانه اى که آیه ى نور بر فراز آن مى درخشید!؟

و بابها باب نبى الرحمة و باب ابواب نجاة الامة

و در خانه ى (فاطمه ى زهرا علیهاالسلام) که درب خانه ى پیامبر رحمت است و از برترین درهاى نجات امت مى باشد.

بل بابها باب العلى الاعلى فثم وجه الله قد تجلى

بلکه در خانه ى او در خانه ى پروردگار بزرگ بلند مرتبه است، همان جا که وجه خداوند تجلى کرده است.

ما اکتسبوا بالنار غیر العار و من ورائه عذاب النار

با آتش زدن در، جز ننگ چیزى بدست نیاوردند و پس از آن به آتش دوزخ گرفتار خواهند شد.

ما اجهل القوم فان النار لا تطفى ء نور الله جل و علا

چه قدر نادان بودند آن جماعت، چرا که آتش، نور خداى بزرگ بلند مرتبه را خاموش نمى کند.

لکن کسر الضلع لیس ینجبر الا بصمصام عزیز مقتدر

لیکن شکستن استخوان پهلو جبران نخواهد شد مگر به شمشیر عزیز قدرتمند (امام عصر علیه السلام).

اذ رض تلک الاضلع الزکیة رزیة لا مثلها رزیة

زیرا که خرد کردن آن پهلوى پاک، مصیبتى است که همتایش هیچ مصیبتى نیست.

و من نبوع الدم من ثدییها یعرف عظم ما جرى علیها

و از فوران خون از دو سینه اش، سختى آن چه بر وى گذشت، شناخته مى شود.

و جاوزوا الحد بلطم الخد شلت ید الطغیان والتعدى

و با ضربه زدن به صورت وى از حد خود تجاوز کردند. شکسته باد دست طغیان و تجاوز.

فاحمرت العین، و عین المعرفة تذرف بالدمع على تلک الصفة

پس چشم وى سرخ و خونین شد و چشم معرفت بر چنین کارى به شدت اشک خواهد ریخت.

و لا تزیل حمرة العین سوى بیض السیوف یوم ینشر اللواء

از بین نمى برد سرخى چشم را مگر سفیدى شمشیرها، در روز برافراشته شدن پرچم (امام عصر علیه السلام).

و للسیاط رنة، صداها فى مسمع الدهر فما اشجاها

و براى تازیانه صدایى بود که آن صدا را در گوش زمانه طنین مى افکند و چه تاثرانگیز است.

والاثر الباقى کمثل الدملج فى عضد الزهرا اقوى الحجج

و نقشى که در بازوى (حضرت زهرا علیهاالسلام) مانند بازوبند و دستبند باقى ماند بهترین دلیل است.

و من سواد منتها اسود الفضا یا ساعد الله الامام المرتضى

و از سیاهى پشت او، آسمان تیره و تار شد. اى خدا! امام (على) مرتضى علیه السلام را یارى کن.

و وکز نعل السیف فى جنبیها اتى بکل ما اتى علیها

و ضربه ى (آهن یا نقره ى پایین) غلاف شمشیر بر دو پهلوى حضرتش به سر وى آورد آن چه را که آورد.

ولست ادرى خبر المسمار سل صدرها خزانة الاسرار

و من نمى دانم خبر میخ در را، از سینه اش بپرس که مخزن اسرار و رازهاست.

و فى جنین المجد ما یدمى الحشا و هل لهم اخفاء امر قد فشى

و درباره ى جنین بلندمرتبه ى وى، دل خون مى شود و آیا براى آنان امکان مخفى کردن چنین مطلب آشکارى هست؟

والباب والجدار والدماء شهود صدق ما به خفاء

و در و دیوار و خون، شاهدان صادقى هستند بر آن چه مخفى و پوشیده مى شد.

لقد جنى الجانى على جنینها فاندکت الجبال من حنینها

همانا جانى، جنایتى بر جنین وى انجام داد که از ناله ى او کوه ها از هم متلاشى شدند.

اهکذا یصنع بابنة النبى حرصا على الملک فیا للعجب؟!

آیا با دختر پیامبر به خاطر طمع و حرص در حکومت این گونه باید رفتار شود؟ چه امر شگفت و عجیبى!

اتمنع المکروبة المقروحة عن البکاء خوفا من الفضیحة؟

آیا مصیبت زده ى مجروح را از ترس رسوایى، از گریه باز باید داشت؟

تالله ینبغى لها تبکى دما ما دامت الارض و دارت السما

به خدا سوگند شایسته است مادامى که زمین و آسمان برقرار است بر وى خون گریه شود.

لفقد عزها ابیها السامى و لاهتضامها و ذل الحامى

به خاطر از دست دادن مایه ى عزتش که پدر بزرگوارش باشد و (نیز) ظلم به وى و این که یاورش را خوار ساختند.

اتستباح نحلة الصدیقة و ارثها من اشرف الخلیقة؟

آیا هبه و بخشش (پیامبر صلى الله علیه و آله به) حضرت صدیقه علیهاالسلام، وارث اشرف مخلوقات مباح مى گردد؟

کیف یرد قولها بالزور اذ هو رد آیة التطهیر

چگونه سخن وى به بهانه ى این که سخن دروغ است، رد مى شود؟ در حالى که این کار رد آیه ى تطهیر است.

ایوخذ الدین من الاعرابى و ینبذ المنصوص فى الکتاب

آیا دین باید از یک جاهل بدوى گرفته شود و نص کتاب خدا به کنارى افکنده شود.

فاستلبوا ما ملکت یداها وارتکبوا الخزریة منتهاها

پس آن چه را در دست او بود از وى گرفتند و رسوایى را به نهایت خود رساندند.

یا ویلهم قد سالوها البینة على خلاف السنة المبینة

و اى بر آنان! که بر خلاف سنت روشن پیامبر صلى الله علیه و آله از وى بینه و دلیل خواستند.

و ردهم شهادة الشهود اکبر شاهد على المقصود

و رد کردن آنان شهادت شهود را، بزرگ ترین شاهد را بر مقصود است.

و لم یکن سد الثغور غرضا بل سد بابها و باب المرتضى

آرى مقصود (آنان از این کار) حفظ مرزها نبود بلکه مقصود، بستن در خانه ى او و (على) مرتضى بود.

صدوا عن الحق و سدوا بابه کانهم قد آمنوا عذابه

از حق روى گردان شدند و در خانه ى حق را بستند گویا که خود را از عذاب خدا در امان مى دیدند.

ابضعة الطهر العظیم قدرها تدفن لیلا و یعفى قبرها؟

آیا پاره ى تن پیامبر پاک که منزلتش عظیم است باید شبانه دفن شود و قبرش بى نشان باشد؟

ما دفنت لیلا بستر و خفا الا لوجدها على اهل الجفا

و ى به شب و در پوشیدگى و خفا دفن نشد مگر به خاطر غضبش بر اهل جفا.

ما سمع السامع فیما سمعا مجهولة بالقدر والقبر معا

هیچ شنونده اى این را نشنیده است که کسى هم قدر و هم قبرش مخفى باشد.

یا ویلهم من غضب الجبار بظلمهم ریحانة المختار

و اى بر آنان از غضب خداى جبار، به خاطر ظلمى که بر ریحانه ى پیامبر برگزیده (ى خدا) انجام دادند.

خبر آمد, خبری در راه است

شبیر — Thu, 12 May 2011 10:15:25 GMT

ماه اردیبهشت در دو سال اخیر به دیگر ماه‌ها فخرفروشی می‌کند. در اردیبهشت ماه سال گذشته شهید علی هاشمی بعد از 22 سال به میهن بازگشت؛ شاید برای خیلی از هم‌رزمانش بازگشت او قابل باور نبود. اتفاقات عالم تصادفی نیست، حکمتی در کار بود که او دوباره لازم دید تا بیاید تا شاید تلنگری به مردم بزند. شاید آمد تا غبار فتنه‌ها را از میان بردارد و ریشه‌ی فتنه را بخشکاند.

اردیبهشت امسال هم مهمانی عزیز داشت و شهید برونسی بعد از 27 سال، خود را نمایان کرد تا شاید چیزی را به همه بگوید که جز با دیدنش نمی‌شد. شاید تکلیف امروز او حضور فیزیکی در میان مردم بود. شاید او به مقابله با فتنه‌ای بزرگتر آمد، شک نکنید که حضورش ضروری بوده، وگرنه قرار نبود که هیچ گاه برگردد، خودش این را گفته بود. خدا را چه دیدی، جمع یاران شاید کامل شود، وقتی که حاج احمد متوسلیان برگردد. شاید خدا او را نگه داشته برای روز مبادا، برای فتنه‌های سنگین‌تر. هنوز وقتش نرسیده، اندکی صبر . . . .

حالا دیگر هاشمی و برونسی مزارشان مخفی نیست، شاید حضور آن‌ها و مشخص شدن قبورشان مقدمه‌ است، مقدمه‌ای برای یک اتفاق بزرگتر و بسیار بزرگتر. شاید قرار است کسی بیاید که دیگر مزاری مخفی نماند. شاید لازم است ابتدا سربازان بیایند و بعد فرمانده. خبرهایی به شهر آمده، گویا باید منتظر خبرهای مهمتری باشیم.

خبر آمد، خبری در راه است . . . .

شبیر یک ساله شد!

شبیر — Wed, 21 Jul 2010 08:01:58 GMT

چند روزی هست که وبلاگم یک ساله شده، یعنی همزمان با میلاد اربابمون در سوم شعبان، یک سالگیش رو گذروند. اصلا دلیل این که نام شبیر انتخاب شد، میلاد آقا بود.

در این مدت یک سال، اگر چه خیلی پرکار نبودم و مطلب هم زیاد نذاشتم، اما برام تجربه خیلی خوبی بود. سعی کردم تا جایی که میشه، واقعا نظرات خودم رو تو وبلاگ منعکس کنم، چون بعضیا وبلاگ رو با خبرگزاری اشتباه میگیرن و هر روز چندین بار آپ میکنن اما همش از این ور و اون ور، اخباری که خبرگزاری ها انعکاس میدن رو دقیقا تو وبلاگشون میذارن که به نظرم کارکرد وبلاگ این نیس.

به هر حال علاقه مندم هر کدوم از دوستان نظرشون رو درباره فعالیت یک ساله وبلاگ شبیر چه به صورت عمومی و یا خصوصی اعلام کنن.

مناجات

شبیر — Sun, 11 Jul 2010 13:43:40 GMT

مناجات های حضرت زین العابدین علیه السلام چشمه زلال معارف الهی است. بخش از مناجات زیبای آن حضرت با خداوند متعال:

الهی

اگر چه در این سفر توشه ام کم است، اما بر تو توکل دارم

اگر چه ترسی از عقوبت دارم اما امیدوار به عفو توأم

اگر چه گناهانم مرا پوشانده اند اما به ثواب تو اعتماد دارم

اگر چه غفلت آمادگی ام را ربوده است اما تو را به کرم می شناسم

اگر چه با این همه عصیان و طغیان وحشت زده ام اما به غفران تو مأنوسم

اگر چه از جهنم و عذابهایت شنیده ام اما همیشه غرق مهرت بوده ام

اگر چه از سخط و غضب تو هراسانم اما همیشه نوازش های تو را دیده ام

مناجات راغبین امام سجاد علیه السلام

نظر شما چیه؟

شبیر — Tue, 15 Jun 2010 10:56:26 GMT

بیشتر از یک سال از انتخابات گذشت و اتفاقات زیادی افتاد و خیلیا که تا قبل از این برا مردم ناشناخته بودن، دستشون رو شد. من برداشتمو رو در مورد بعضی از افراد نوشتم. شمام نظر بدین!

سید علی خامنه‌ای: بعد امام زمان (عج)، امید شیعیان عالمه؛ بزرگواری و تدبیرشو دوست و دشمن دیدن! خدا برامون نگهش داره.

اکبر هاشمی رفسنجانی: اینقدر درگیر سیاست بوده که فرصت نکرده به تربیت بچه‌هاش برسه! استاد سکوت در مواقع بحرانی!

محمود احمدی‌نژاد: به اندازه بیست سال تو این دو سه سال به مجلس گیر داده! فقط مونده با لاریجانی دست به یقه شن!

مهدی کروبی: تو این دنیا مأموریتی نداره جز بردن آبروی روحانیت! بدبخت به قول خودش دیگه سر قبر باباشم نمیتونه بره!

میرحسین موسوی: قوه تخیلش خیلی قویه، سمبل توهم، فک میکرد زنش روشنفکرترین زن ایرانه، فکر میکرد رأی میاره، فک میکرد میتونه خودشو به امام بچسبونه، فک میکرد میتونه جلو آقا بایسته، فک میکرد هاشمی تا ته خط باهاشه، ... !

محمد خاتمی: ابطحی گفت که ایشون خائن تشریف دارن!

حسن خمینی: تو خلوت با بعضیا نشست و برخاست داشت، تو جلوت مردم حالشو گرفتن! شاکی بود که چرا عکساش با سران فتنه درز کرده! به هر حال هر کی خربزه می‌خوره باید پای لرزشم بشینه! ببینیم عبرت میگیره یا نه!

فائزه هاشمی: بیچاره شوهرش!

زهرا رهنورد: نماد حیا و عفاف، شوهرشم نماد غیرته تازه! شوهرش داماد لرستان و فرزند آذربایجانم هس!

علی مطهری: استاد یکی به نعل زدن و یکی به میخ کوفتن! فک میکنه همه رو به یک میزان متهم کردن یعنی اعتدال! استاد متهم کردن دیگران!

علی لاریجانی: از این که احمدی نژاد رئیس جمهور شد خیلی سوخته! بوش داره میاد!

محسن رضایی: زمان جنگ مملکتو هم اداره میکرده! دلم براش میسوزه، خودشو خراب کرد!

شیخ یوسف صانعی: پناهگاه سران فتنه! به همه فهموند که لایق مرجعیت نیست.

مهدی هاشمی: فقط خودش میدونه چه گندی زده! اینقدر بوده که فعلاً که فرار رو بر قرار ترجیح داده؛ محاکمش نزدیکه!

محمدباقر قالیباف: منتظره دولت یه سوتی بده، سریع تو روزنامش تیترش کنه!

حکایت زهرایی

شبیر — Wed, 02 Jun 2010 15:07:06 GMT

ولادت ام الائمه، صدیقه‌ کبری رو به همه شیعیان عالم، علی الخصوص تمام مادران مهربان و به ویژه مادر عزیزم تبریک میگم.

حکایتی زیبا درمورد زندگانی تنها زوج معصوم عالم:

امام باقر علیه السلام می فرماید:

چون حضرت علىّ و فاطمه صلوات اللّه علیهما ازدواج کردند، کارها را بین خود تقسیم نمودند، کارهاى مربوط به داخل منزل را حضرت فاطمه سلام اللّه علیها عهده دار آن گردید؛ و آنچه را که مربوط به بیرون منزل بود امام علىّ علیه السلام پذیرفت .

چند روزى بدین منوال گذشت ، روزى امام علىّ علیه السلام وارد منزل گردید و اظهار داشت : اى فاطمه ! در منزل چه داریم ؟

حضرت زهراء سلام اللّه علیها پاسخ داد: قسم به حقیقت تو! سه روز است که هیچ نداریم .

امام علىّ علیه السلام فرمود: چرا قبلاً نگفته اى ؟

جواب داد: چون پدرم ، رسول خدا صلّلى اللّه علیه و آله مرا نهى فرمود از این که چیزى را از شوهرم درخواست کنم که قادر بر انجام آن نباشد.

پس امیرالمؤ منین علىّ علیه السلام از منزل خارج شد و مبلغ یک دینار از شخصى قرض نمود و به سوى منزل مراجعت کرد تا آنچه را که حضرت زهراء سلام اللّه علیها مى خواهد خریدارى نماید.

در بین راه ، عمّار یاسر را دید که غمگین و افسرده است ، فرمود: براى چه از منزل بیرون آمده اى ؟

و چرا افسرده اى ؟

عمّار گفت : یا امیرالمؤ منین ! گرسنگى و تهیدستى ما را غمگین نموده است و به همین دلیل از منزل بیرون آمده ام .

در این لحظه ، یکى از اصحاب که این داستان را از امام محمّد باقر علیه السلام مى شنید، گفت : مولاى من ! آیا در چنین وضعیّتى رسول اللّه زنده بود؟

حضرت فرمود: بلى رسول خدا زنده بود.

سپس امام باقر علیه السلام افزود: امیرالمؤ منین علىّ علیه السلام به عمّار خطاب کرد و فرمود: من نیز به همین جهت از منزل بیرون آمده ام و یک دینار قرض کرده ام تا رفع مشکل خویش نمایم ؛ ولى آن دینار را به تو مى دهم ، و سپس حضرت آن یک دینار را به عمّار یاسر داد و خود دست خالى روانه منزل گردید.

چون وارد منزل گشت ، دید رسول اللّه صلّلى اللّه علیه و آله نشسته است و فاطمه سلام اللّه علیها مشغول نماز مى باشد و طبقى سرپوشیده جلوى آن دو بزرگوار قرار دارد.

همین که حضرت زهراء سلام اللّه علیها نمازش را به اتمام رسانید، به طرف طبق رفت و سرپوش را برداشت ، مقدارى نان و گوشت در طبق موجود بود.

امام علىّ علیه السلام از همسرش سؤ ال نمود: این طبق غذا را چه کسى آورده است ؟

پاسخ داد: از طرف خداوند متعال ؛ چون او هر که را بخواهد از نعمت هایش روزى مى رساند.

حضرت رسول صلّى اللّه علیه و آله خطاب به آن دو همسر کرد و فرمود: مى خواهید مثال شماها را بگویم ؟

گفتند: بلى .

حضرت رسول فرمود: تو اى علىّ! مانند حضرت زکریّا علیه السلام هستى ، که چون بر مریم سلام اللّه علیها وارد شد او را در محراب ، مشغول عبادت یافت که کنارش طبقى از غذا قرار داشت .

و این همان طبق غذائى است که قائم آل محمّد علیهم السلام وعجّل اللّه تعالى فرجه الشّریف نیز از آن تناول خواهد نمود.

بحارالا نوار: ج 43، ص 31 ، ح 38، تفسیر عیّاشى : ص 29، ح 35، إحقاق الحقّ: ج 19، ص 113

یاس کبود علی

شبیر — Tue, 18 May 2010 12:49:38 GMT

شعری از مرحوم آغاسی:

کدامین شب از آن شب تیره تر بود**
که زهرا حایل دیوار و در بود**

شبی کاندر هجوم تیغ بیداد**
سرت را سینه زهرا سپر بود**

زمان بر سینه خود سنگ می کوفت**
زمین از داغ زهرا شعله ور بود**

عطش نوشان کوفی آتشین اند**
که حتی کوثر آنجا بی اثر بود**

شراب کوفیان خون حسین است**
شراب فاطمه خون جگر بود**

تو می دیدی ولی لب بسته بودی**
که آیین محمد (ص) در خطر بود**

ندانستم که در چشم حقیقت**
کدامین مصلحت مد نظر بود**

گلویت استخوانی آتشین داشت**
که فریادت فقط در چشم تر بود**

چرا ابلیس را رسوا نکردی؟**
عقاب تیغ تو بی بال و پر بود؟**

فدای تیغ عریان تو گردم**
کسی آیا ز تو مظلوم تر بود؟**

دعاهایمان در سال نو

شبیر — Wed, 07 Apr 2010 12:48:11 GMT

سال88 با تمام فرازها و نشیب‌هایش، با تمام شادی‌ها و غم‌هایش، با تمام شیرینی‌ها وتلخی‌هایش و با تمام درس‌ها و عبرت‌هایش سپری شد و سال 89 ازراه رسید.

بیایید برای سال جدید با هم دست به دعا برداریم

بیایید دعا کنیم که سال 89، سال افزایش بصیرت خواص باشد
بیایید دعا کنیم که سال 89، سال بازگشت موسسه‌ی نشرآثار امام به اندیشه‌ی ناب امام باشد
بیایید دعا کنیم که سال 89، سال نابودی اسرائیل باشد
بیایید دعا کنیم که سال 89، سال محاکمه‌ی سران فتنه باشد
بیایید دعا کنیم که سال 89، سال حسابرسی به وضعیت آقازادگان لندن نشین باشد
بیایید دعا کنیم که سال 89، سال سکوت اسفندیار رحیم‌مشائی باشد
بیایید دعا کنیم که سال 89، سال دستگیری سلمان رشدی مرتد توسط سربازان گمنام امام زمان(عج) باشد
بیایید دعا کنیم که سال 89، سال مبارزه‌ی واقعی با مفسدان اقتصادی دانه‌درشت باشد
بیایید دعا کنیم که سال 89، سال پاک شدن عراق و افغانستان از لوث وجود اشغالگران باشد
بیایید دعا کنیم که سال 89، سال ولایت‌پذیری مسئولان باشد
بیایید دعا کنیم که سال 89، سال دو پهلو صحبت نکردن بزرگان باشد
بیایید دعا کنیم که سال 89، سال فتح قله‌های پیروزی باشد
بیایید دعا کنیم که سال 89، سال همت و کار مضاعف باشد
بیایید دعا کنیم که سال 89، سال عزت اسلام و ایران باشد

و اما ...

بیایید دعا کنیم که سال 89، سال ظهور باشد

خدا قرارها را به هم ریخت!

شبیر — Thu, 25 Feb 2010 13:11:34 GMT

خدایا، به فدای تو که قدرتت لایتناهی است.

قرار بود چه بشود و چه شد!

قرار بود مردم ایران زمین با اختلاف فاحش به آن‌ها رأی دهند، اما مردم با اختلاف فاحش دیگری را برگزیدند
قرار بود مردم آذری زبان به فرزندشان و مردم لرستان به دامادشان رأی دهند، اما به خدمتگزارشان رأی دادند
قرار بود نظام اسلامی تضعیف شود، اما تقویت شد
قرار بود اصل ولایت فقیه از میان برداشته شود، اما تثبیت شد
قرار بود جمهوری ایرانی به جای جمهوری اسلامی بنشیند، اما جمهوریمان، اسلامی ماند
قرار بود مردم نسبت به نظام بی اعتماد شوند، اما اعتمادشان به نظام بیشتر شد
قرار بود قانون‌مدار باشند، اما قانون را شکستند
قرار بود ایران را سبزپوش کنند، اما ایران آن‌ها را سیاهپوش و ماتم‌زده کرد
قرار بود مرگ بر روسیه و چین ورد زبان مردم شود، اما مرگ بر منافق شعار همگان شد
قرار بود به سران نظام تبدیل شوند، اما به سران فتنه تبدیل شدند
قرار بود راه امام و شهدا را ادامه دهند، اما به ضدیت با اندیشه‌های امام و شهدا برخاستند
قرار بود به مردم بپیوندند، اما به آمریکا و انگلیس و ... پیوستند
قرار بود در 16 آذر غائله را به نفع خود خاتمه دهند، اما از مردم سیلی خوردند
قرار بود در یوم الله 22 بهمن ایران را سبز کنند، اما ایران به رنگ ایران ماند
قرار بود مراجع تقلید را به سمت خود بکشانند، اما از آن‌ها تودهنی خوردند
قرار بود هر کجا می‌روند سیل مردم به استقبالشان بیایند، اما هر کجا می‌روند ناگزیر از فرارند
قرار بود ایرانی باشند، اما ضدایرانی شدند
قرار بود اسناد تقلب در انتخابات را ارائه کنند، اما اسناد دروغگویی خود را به همگان نشان دادند
قرار بود چهره‌هایشان را در زیر لوای امام مخفی نگه دارند، اما اندیشه‌ی امام رسوایشان ساخت
قرار بود دنیای خود را آباد کنند، اما آخرتشان ویران شد
قرار بود بی شمار باشند، اما انگشت‌شمار شدند
قرار بود بیانیه هایشان مردم را به خواب غفلت فرو برد، اما مردم را بیدارتر کرد
قرار بود حق و باطل را ممزوج کنند، اما حق و باطل را هویدا ساختند
قرار بود سرام محبوب مردم شوند، اما سران منفور فتنه شدند

و قرار بود . . . اما . . .

و مکروا و مکرالله و الله خیر الماکرین

اباصلت میگوید

شبیر — Sun, 14 Feb 2010 20:06:05 GMT

اباصلت هروی می‌‌گوید: من در خدمت حضرت رضا علیه‌السلام بودم. به من فرمود: «ای اباصلت! داخل این قبّه‌ای که قبر هارون است،‌ برو و از چهار طرف آن کمی خاک بردار و بیاور».

من رفتم و خاک‌ها را آوردم. امام خاک‌ها را بوئید و فرمود: «می‌خواهند مرا پشت سر هارون دفن کنند، ‌ولی در آن‌جا سنگی ظاهر می‌شود که اگر همه‌ی کلنگ‌های خراسان را بیاورند،‌ نمی‌توانند آن را بکَنند». و این سخن را در مورد بالای سر و پایین پای هارون فرمود.

بعد وقتی خاک پیش روی هارون یعنی طرف قبله‌ی هارون را بوئید، فرمود: «این خاک، جایگاه قبر من است. ای اباصلت! وقتی قبر من ظاهر شد، رطوبتی پیدا می‌شود. من دعایی به تو تعلیم می‌دهم. آن را بخوان، قبر پر از آب می‌شود. در آن آب ماهی‌های کوچکی ظاهر می‌شوند. این نان را که به تو می‌دهم برای آن‌ها خرد کن. آن‌ها نان را می‌خورند. سپس ماهی بزرگی ظاهر می‌شود و تمام آن ماهی‌های کوچک را می‌بلعد و بعد غایب می‌شود. در آن هنگام دست خود را روی آب بگذار و این دعا را که به تو می‌آموزم بخوان. همه‌ی آب‌ها فرو می‌روند. همه‌ی این کارها را در حضور خود مأمون انجام بده. ای اباصلت!‌ من فردا نزد این مرد فاجر و تبهکار می‌روم. وقتی از نزد او خارج شدم،‌ اگر سرم را با عبا پوشانده بودم،‌ دیگر با من حرف نزن و بدان که مرا مسموم کرده است».

هنگام تدفین امام، تمام آن‌چه را که حضرت به من فرموده بود، به وقوع پیوست. مأمون می‌گفت: «ما همیشه از علی بن موسی در زنده بودنش کرامات زیادی می‌دیدیم. حالا بعد از وفاتش هم از آن کرامات به ما نشان می‌دهد». وزیر مأمون به او گفت: «فهمیدید حضرت رضا به شما چه نشان داد؟» مأمون گفت: «نه». گفت: «او با نشان دادن این ماهی‌های کوچک و آن ماهی بزرگ می‌خواهد بگوید سلطنت شما بنی‌عباس با تمام کثرت و درازی مدت،‌ مانند این ماهی‌های کوچک است که وقتی أجل شما سر رسید، خداوند مردی از ما اهل‌بیت را بر شما مسلط خواهد کرد و همه‌ی شما را از بین خواهد برد». مأمون گفت: «راست گفتی». بعد مأمون به من گفت: «آن چه دعایی بود که خواندی؟» گفتم: «به خدا قسم همان ساعت فراموش کردم». واقعاً ‌هم فراموش کرده بودم.

دل همیشه غریبم هوایتان کرده است ** هوای گریه پایین پایتان کرده است

و گیوه‌های مرا ردّ پای غمگینت ** مسافر سحر کوچه‌هایتان کرده است

خداش خیر دهد آن کسی که بال مرا ** کبوتر حرم باصفایتان کرده است

چگونه لطف نداری به این دو چشمی که ** کنار پنجره‌هایت صدایتان کرده است

چگونه از تو نگیرم نجات فردا را ** خدا برای همین‌ها سوایتان کرده است

چرا امید نداری مدینه برگردی ** مگر نه آن که خدا هم دعایتان کرده است

میان شهر مدینه یگانه خواهرتان ** چه نذرهای بزرگی برایتان کرده است

تو آن نماز غریب همیشه‌ها هستی ** که کوچه‌های خراسان قضایتان کرده است

سپیده‌ای و به رنگ شفق در آمده‌ای **کدام زهر ستم جابجایتان کرده است